Home » Columns (Page 2)

Category Archives: Columns

Het leugenverhaal van Omran Daqneesh

Jomgetje in Oranje Stoel

Het is op 17 augustus 2016 als de foto van het 5-jarige Syrische jongetje Omran Daqneesh de wereld overgaat. Hij zit onder het stof, is gewond aan zijn hoofdje en hij kijkt suf voor zich uit. Bij de foto die genomen werd door Mahmoud Raslan wordt vertelt dat hij na een Russisch bombardement in de buurt van de plaats Aleppo onder het puin vandaan gehaald werd. Omran werd gered door de vrijwilligers van de ‘Witte Helmen’ en miljoenen mensen over de hele wereld zien de foto voorbij komen. Omran is wereldwijd te zien in kranten, televisie en via het internet en de mensen reageren automatisch erg boos, een reactie die heel begrijpelijk is.

Maar (but)…

The story of “the boy in the orange chair”, “the boy in the ambulance”, another “White Helmets” ‘rescuee’ …is built on a mountain of lies. / Het verhaal van ‘het jongetje in de oranje stoel’, ‘het jongetje in de ambulance’, een ander reddingsverhaal van de ‘Witte helmen’, het is een grote berg leugens.

Omran woont in Syrië, een land waar al een paar jaar oorlog is en waar veel mensen het slachtoffer van zijn geworden. Een oorlog wordt gevoerd met allerlei wapens, niet alleen met geweren, kogels en bommen maar ook met leugens! Het verhaal dat bij de foto van Omran vertelt wordt is bedoeld om de mensen die de foto zien en het verhaal horen voor de gek te houden, bijna een jaar later wordt dat steeds duidelijker. Zoals vanaf het begin al door veel mensen gezegd is was deze foto niets anders dan pure propaganda, ‘Fake News’!

Op 6 juni 2017 vertelt Mohamad Kheir Daqneesh, de vader van Omran aan onderzoeksjournalist Eva Karene Bartlett dat hij genoeg had van alle leugens die vertelt worden. Hij vind het ook niet eerlijk dat de foto van zijn zoon nog steeds gebruikt word om mensen voor te liegen.Mijn zoon was helemaal niet zwaar gewond en het verband om zijn hoofd was helemaal niet nodig. Dat Mahmood Raslan (de fotograaf) om mijn zoon huilde was volgens mij meer bedoeld voor de media. Ik was in huis toen de opstandelingen mijn zoon gebruikten om op de film zetten. Ze deden hem het verband om om het erger te laten lijken”

WATCHHe seems to be fine and happy in liberated Aleppo

Geplaatst door Press TV op maandag 5 juni 2017

 

 

Geld verdienen, DOOD-gewoon!

Oorlogswinstmakers

De Verenigde Staten van Amerika gingen pas op 6 april 1917 meevechten in de Grote Oorlog, de oorlog die later de Eerste Wereldoorlog genoemd is.  Maar, vanaf het begin ervan waren ze al op een andere manier actief.

Amerika leverde de geallieerde landen ontzettend veel oorlogspullen niet alleen wapens en munitie maar nog veel meer. Oorlogvoeren kost niet alleen ontzettend veel mensenlevens maar OOK ontzettend veel geld. Eigenlijk kun je wel zeggen dat het doodmaken van 1 mens veel geld oplevert en dat een liter mensenbloed net zo duur is als goud. Toen in 1914 de wereld in brand geschoten werd en mensen van alle landen tegen elkaar opgezet werden en de regeringen hun legers tegen elkaar lieten vechten maakten Amerikaanse bedrijven heel erg veel winst.

Toen Amerika in 1917 zelf mee ging vechten zorgde dat ervoor dat er in de rest van dat jaar alleen al 18.000 nieuwe Amerikaanse miljonairs geboren werden.

Fabrieken en banken verdienen enorme bedragen aan het doodmaken van mensen! Hier zie je hoe het oude spreekwoord ‘de en zijn dood is de ander zijn brood’ past.

Elke oorlog wordt expres gemaakt en veroorzaakt door mensen en groepen die geld en goud belangrijker vinden dan een mensenleven!

De Eerste Ster

Ster.7

Lang voordat het geloof geboren werd maakten de (heidense) mensen van toen al gebruik van tekens en symbolen om belangrijke kennis te bewaren. In die tijd bestond er geen internet, wikipedia of google en alle kennis moest opgeslagen worden in simpele leesbare tekens. De stand van de maan, zon en sterren waren belangrijk, want op die manier kon je zien wanneer je moest zaaien of oogsten. Ook werd in tekens vertelt hoe je het beste samen kon leven zonder ruzie. Deze tekens zijn voor een groot deel terug te vinden in het Rad (wiel). In het woord RAD vind je ook het woord RAAD (advies) terug. Hieronder zie je twee rad-tekens (een driehoek met de punt omhoog en een driehoek met de punt naar beneden) die tot het horizontale stippellijntje in elkaar geschoven worden.

          —       Ster-2Ster-3Ster-4 Ster-5Ster.7

Met deze twee driehoeken worden de man en vrouw bedoeld. Blauw voor de man, geel voor de vrouw. Al duizenden jaren vertellen deze tekens dat een veilige samenleving alleen kan bestaan als er een natuurlijk evenwicht is. Om in harmonie, vrede, veiligheid en voorspoed te kunnen leven moet het verbond tussen man-en-vrouw in balans zijn. Het teken van de Heidense Eerste Ster is zo belangrijk dat ook het Joodse geloof en de Islam dit teken gebruikt hebben. In het Joodse geloof wordt vertelt dat David achtervolgt werd door soldaten van koning Saul. Hij verstopt zich in een grot en een reusachtige spin maakt dan snel een web met zes punten voor de ingang. Door dat spinnenweb geloven de achtervolgers niet dat er net voortijd nog iemand in die grot gevlucht is. In het Joodse geloof hebben ze daarom de Heidense Eerste Ster Davidster genoemd. Hetzelfde verhaaltje vind je ook terug in de Islam als Mohammed onderweg is naar Jathrib. Eigenlijk gebeurt daar precies hetzelfde, ook hij wordt in het verhaal achterna gezeten door soldaten, vlucht een grot in en ook hier komt er een spin die de grot met een web dicht spint.

Stil-staan – dodenherdenking Meeden

Avondzon

Het 4-mei comité had mij gevraagd te spreken tijdens de Nationale Dodenherdenking in Meeden in 2017. ‘De kracht van het persoonlijke verhaal’ was het thema en in een korte toespraak heb ik het korte leven van mijn zuster Sophia Pieternella van Vondel verwoord voor de aandachtig luisterende aanwezigen.

Stilte..

Vanavond heb ik je genoemd,
heel even laten herleven,
ten overstaan van honderden,
was jij even nieuw oud-nieuws,
zes minuten lang,
het meisje van vak 13-F-3.
Heb natijd bij kransen en gedichten,
staand bij de klokkentoren
jouw liedje in mn hoofd
gezongen in de stilte.

4-mei gedicht – Foute Keuze

Dam

In 2012 deed 15-jarige Auke de Leeuw uit Helmond mee aan de dichtwedstrijd van het Nationaal Comité 4 en 5 mei. Auke schreef een heel bijzonder gedicht, hij schreef over zijn eigen familie, over zijn oma, haar kinderen, zijn oudooms en oudtantes, en welke keuze zij gemaakt hadden. Hij schreef over de keus die oom Dirk Siebe gemaakt had, die dacht anders dan zijn boers, anders dan zijn moeder en hij dacht dat zijn keus goed was. De broers van Siebe Dirk waren in het Verzet gegaan, zelf was hij in het Duitse Dienst gegaan en dat was ‘fout’. Dirk Siebe stierf aan het front in Rusland.

De 15-jarige Auke vond dat wanneer je van de geschiedenis wilt leren, je alle kanten van de oorlog moet zien, of het nu goed of fout is. Hij wilde niets goed praten. Hij wilde zijn oudoom ook niet herdenken, maar stilstaan bij het feit dat zijn oudoom een foute keuze maakte. Auke schreef het gedicht ‘Foute Keuze’. Nine Nooter, directeur van het Comité 4 en 5 mei vond het een mooi en moedig gedicht en Auke kreeg de tweede prijs. Op 4 mei 2012 mocht hij tijdens de dodenherdenking zijn gedicht oplezen op de Dam, nadat de winnaar Charlotte Fontijne haar gedicht had voorgelezen.

Maar dat.. ging niet door!

Het Centrum Informatie en Documentatie Israël (CIDI) protesteerde, dat gedicht mocht niet. Volgens de adjunct-directeur Esther Voet was het gedicht van Auke een foute keuze. Het CIDI vond het niet kloppen, alle aandacht moest gaan naar oorlogsslachtoffers. Auke mocht zijn verhaal niet vertellen en dat was heel erg jammer. Auke liet met zijn gedicht zien dat in een oorlog alleen maar slachtoffers vallen. Iedereen heeft een moeder en vader en die huilen als hun kind sterft. Elke oorlog is een misdaad, het is belangrijk ze te voorkomen en te leren hoe dat ze worden veroorzaakt. De machtige groepen en mensen die ze veroorzaken DIE moeten veroordeeld worden, niet de mensen die daardoor in een oorlog meegetrokken worden, of ze nu aan de ene kant of de andere kant sterven.

Foute Keuze
Mijn naam is Auke Siebe Dirk
Ik ben vernoemd naar mijn oudoom Dirk Siebe
Een jongen die een verkeerde keuze heeft gemaakt
Koos voor een verkeerd leger
Met verkeerde idealen
Vluchtte voor de armoede
Hoopte op een beter leven
Geen weg meer terug
Als een keuze is gemaakt
Alleen een weg vooruit
Die hij niet ontlopen kan
Vechtend tegen Russen
Angst om zelf dood te gaan
Denkend aan thuis
Waar Dirk z’n toekomst nog beginnen moet
Zijn moeder is verscheurd door de oorlog
Mama van elf kinderen, waarvan vier in het verzet zitten
En een vechtend aan het oostfront
Alle elf had ze even lief
Dirk Siebe kwam nooit meer thuis
Mijn naam is Auke Siebe Dirk
Ik ben vernoemd naar Dirk Siebe
Omdat ook Dirk Siebe niet vergeten mag worden.

Auke

Leugens dodelijker dan kogels

Dood

Hoe was het toch mogelijk dat miljoenen Duitsers ‘zomaar’ in de jaren ’30 achter een Oostenrijkse korporaal aan liepen? Ja, over Adolf Hitler, nazi’s en joodse geschiedenis is sinds die tijd veel vertelt. Maar hoe ontstaan oorlogen eigenlijk, voor die tijd en nu? Er sterven nu in 2017 honderdduizenden mensen in bijvoorbeeld Jemen, Oekraïne en Syrië. Adolf Hitler is al lang dood, de Duitsers van nu zijn nu onze beste buren en toch is er overal op de wereld oorlog. Wat doen ‘we’ niet goed? Zien we iets over het hoofd?

Op zaterdagavond, 29 april, geeft Bert van Vondel namens Stichting Vredesonderwijs Nederland een lezing over het ontstaan van oorlogen, over de oorzaken en aanleidingen in het algemeen. Hij nodigt iedereen uit om langs te komen in Zalencentrum Lamain aan de Bosstraat 25 in Winschoten. Iedereen krijgt een lekker kopje koffie aangeboden en vanaf 19.00 uur begint Bert met zijn verhaal. “Elke oorlog is het gevolg van misleiding en bedrog”, het is een van de uitspraken van Bert. “Je wordt voorgelogen waar je bij staat, eigenlijk wordt je elke oorlog in-gelogen. Geen mens wil oorlog. Neem de Eerste Wereldoorlog, het was midden in een warme zomer dat de wereld onverwacht midden in een vernietigende oorlog terecht kwam. De mensen van toen vertelden dat ze letterlijk ‘in volle vrede overvallen’ waren. Ook nu leven we in een gevaarlijke tijd en als we niet oppassen zou het zomaar kunnen dat we ‘in volle vrede’ worden overvallen.”

Op zaterdagavond staat Bert stil bij de invloed van propaganda en de vorming van de publieke opinie, de rol die Fake-news daarin heeft, over manipulatie, misleiding, het opwekken van haat en over hoe het denken & weten beïnvloed wordt.

Het zijn de vuurwapens waarmee de mensen elkaar afmaken, maar het zijn de vernietigende woorden die de strijd laten beginnen.

Oorlogen zitten gewoon anders in elkaar dan de meeste mensen denken. Ze komen niet vanzelf of per ongeluk, ze worden welbewust gemaakt volgens een eeuwenoud en simpel recept. Leugens zijn daarin de belangrijkste ingrediënten. Als in vrede maar 1% van alle energie en geld gestoken zou worden, zou oorlog tot het verleden behoren. Dat klinkt wel simpel maar als we ermee beginnen om niet alles te geloven maar beginnen met controleren voordat we reageren, dan zijn we al een heel eind op de goede weg”, aldus Bert.

U bent ook van harte welkom, Bert nodigt u uit op een kop koffie of thee. Hij neemt u van 19.00 tot 21.00 uur mee in een geschiedenisdouche, eerder een voorstelling, laat u van alles en nog wat horen en zien en de toegang, die kost niets.

 

Vredesonderwijs De Meentschool, Winschoten

 

Meent 2

Woensdag 19 april 2017 gaf Bert van Vondel, gastdocent van Stichting Vredesonderwijs Nederland een gastles aan de kinderen van de zmlk De Meentschool in Winschoten. De leerlingen en leerkrachten van vier groepen waren benieuwd naar deze ochtend, ze hadden er over gelezen en de kinderen keken er naar uit. Om kwart over 8 stonden al een paar potige leerlingen paraat om de meegebrachte spullen vanuit de auto in de klas te brengen.

Meent 1

Zodra Bert van wal stak kreeg hij de kinderen helemaal mee in het verhaal. Ze waren geboeid en ondergingen de douche aandachtig en waren van begin tot eind een en al oplettend oor & oog. Dat Polen in 1914, voorafgaand aan WOI, niet op de kaart stond viel bij enkele leerlingen direct op. “Waar is Polen, je bent een land vergeten”.  Sinterklaas die met zijn rode puntmuts op en rode jurk aan op een beschimmeld paard de klas in trok en het Heilige Hout dat rond ging. Een enthousiaste groep kinderen die de essentie van zijn verhaal wisten uit te filteren: geloof niet zomaar iets, maar controleer alles!

Meent 4

“Wat een super leuke, inspirerende ochtend! Vanaf het begin hadden de leerlingen de volle aandacht voor Bert zijn verhaal. Een boeiende manier van vertellen met veel humor! Veel informatie, veel interactie met de leerlingen.

Bedankt voor deze leerzame ochtend!”

Team zmlk De Meentschool – Winschoten

Natasja Sanders – leerkracht VSO (12-15 jr)

 

Lizzie van Zyl – het meisje van de Oorlog

Lizzie van Zyl

Wie kent het meisje dat zo bekend geworden is door de oorlog?” vraagt hij aan de leerlingen van groep acht. Een meisje met lang blond haar steekt haar vinger op. “Anne Frank” antwoord ze en de rest van de klas knikt met het hoofd. Ja, goed zo” zegt hij en vraagt dan “Uit welke oorlog?” vraagt hij dan “De Tweede Wereldoorlog” zegt ze.

“Ken je het meisje ook dat zo bekend geworden is door de Eerste Wereldoorlog?” vraagt hij dan. Oei, da’s een lastige vraag, dat weet ze niet, ze kijkt even naar links en rechts maar haar klasgenootjes trekken allemaal de schouders op. “Misschien ook Anne Frank?” probeert ze. Nee”, zegt hij, “dat gaat niet lukken, je kunt niet twee keer dood gaan en ook nog eens in twee verschillende oorlogen. Misschien dat er in de Eerste Wereldoorlog geen kinderen doodgegaan zijn?

“Kent iemand dan misschien het meisje dat zo bekend geworden is door de Zuid-Afrikaanse Vrijheidsoorlog” vraagt hij dan. De kinderen kijken hem met een vragende blik aan, nee.. nooit iets van gehoord, daar weten ze niets van.

Dan vertelt hij over Lizzie van Zyl, het meisje van 7 jaar dat in april 1901 verhongerde in het Engelse concentratiekamp Bloemfontein in Zuid Afrika. Zij was één van de 35.600 blanke kinderen, jonger dan 15 jaar, die in die oorlog vermoord werden.

“Ze was een tenger, zwak kindje dat veel aandacht nodig had. Maar haar moeder hoorde tot de ongewenste groep omdat de papa van Lizzie zich niet had overgegeven. Daarom kreeg Lizzie maar de helft van het eten en moest ze al na een maand opgenomen worden in het kampziekenhuis. Hier hebben ze haar niet erg vriendelijk en goed verzorgd. De Engelse dokter en de verpleegsters verstonden haar niet, Lizzie sprak geen Engels en daarom hebben ze haar als een idioot behandeld, terwijl ze dat helemaal niet was! Op een dag begon ze te roepen: Mama, mama! Ik wil naar mijn mamma! Een mevrouw die Botha heette probeerde haar toen te troosten, maar toen kwam een van de verpleegsters eraan en die zei heel streng tegen haar dat ze zich niet met dat lastige kind moest bemoeien. Kort daarna stierf Lizzie van Zyl van de honger.”

Dat was wat de Engelse mevrouw Emily Hobhouse die tegen de oorlog van Engeland protesteerde over Lizzie schreef, de Anne van de Tweede (Boeren)Oorlog en wereldwijd bekend.

In elke oorlog sterven heel veel kinderen en het maakt niet uit wat voor kleur, soort, merk of geloof ze hebben. Er is niet een soort die altijd slachtoffer is of een soort dat altijd de schuldige is. Schuldig zijn de mensen die ze veroorzaken door de mensen voor te liegen en te bedriegen.

Filmprijs voor Terroristen

   Propaganda White Helmets

Maandag 27 februari 2017 kreeg een korte film over de ‘Witte Helmen’ een Oscar. Een Oscar is een belangrijke Amerikaanse filmprijs. Twee Syrische cameramensen, Raed Saleh en Khaled Khatib, hadden de beelden gefilmd en regisseur Orlando von Einsiedel had hiervan samen met regisseuse Joanna Natasegara een korte film gemaakt.

Einsiedel& Co

De jury van de Oscar-prijzen vond het zo’n geweldige film dat ze het een prijs waard vonden. De film gaat over moedige vrijwilligers die voor niets en niemand bang zijn. Zonder dat ze daarvoor van iemand geld krijgen helpen ze als grote helden, gratis en voor niets alle slachtoffers van het oorlogsgeweld in Syrië.
Eva Bartlett en Vanessa Beely, twee kritische verslaggevers die veel over de oorlog in Syrië weten en daar ook veel zelf onderzoeken zeggen dat er helemaal niets klopt van wat er in de film gezegd wordt. Zij vinden dat niet de goede mensen maar de schurken een prijs gewonnen hebben. ‘De Terroristen hebben een filmprijs gewonnen’ zeggen ze.

Vanessa vertelt dat de ‘Witte Helmen’ groep juist heel veel geld krijgt. Honderd miljoen dollar uit Amerika, tweeëndertig miljoen dollar van de organisatie USAID, vijfenzestig miljoen dollar uit Engeland en nog veel meer. Eva vertelt net als Vanessa dat de film eigenlijk een gruwelijk sprookje is, dat die ‘Witte Helmen’ eigenlijk een groep is die bij de terroristen hoort, hen helpt en de burgers juist niet. Dat de ‘Witte Helmen’ nep-nieuws maakt met nep-slachtoffers en dat ze juist meehielpen met beroven en vermoorden van Syrische burgers.

Eigenlijk is de Oscar gegeven aan een film die de mensen over de hele wereld voorliegt!

Eva Bartlett  Vanessa Beeley

De moedige vrijwilligers die als grote helden, gratis en voor niets het verhaal van alle slachtoffers van het oorlogsgeweld in Syrië onderzoeken en vertellen zijn Eva Barlett en Vanessa Beeley!

Herdenken & Herinneren

Poppies

In mei wordt in Nederland elk jaar aan de tijd van de Tweede Wereldoorlog terug gedacht. Op vier mei worden in bijna alle Nederlandse steden en dorpen de slachtoffers van de oorlog herdacht. Op vijf mei zijn er vaak festivals en feestjes, soms ook markten en wordt daarmee het einde ervan en de vrijheid gevierd.

Steeds minder mensen in Nederland hebben die oorlog meegemaakt, steeds minder mensen kunnen iets van wat ze zelf beleefd hebben doorvertellen. Mensen die bijvoorbeeld aan het begin van de oorlog een peutertje waren van 3 jaar zijn nu – in 2017 – oude mensen 80 jaar. De peutertjes van 3 waren aan het eind van de oorlog kleuters van 7 jaar, met hun eigen kinderherinneringen. Van de oorlog zelf, hoe en waarom die toen begon, daarvan hebben ze zelf nauwelijks iets meegekregen.

Hun ouders en familie vertelden wat ZIJ zelf beleefd, gehoord en gezien hadden. Wat zijzelf uit hun binnenste omhoog konden halen. Het woord her-inneren betekent eigenlijk zoiets als ervaringen en belevingen opnieuw naar boven halen. Door opnieuw aan deze ervaringen te denken kunnen de gedachten levend gehouden worden. Het woord her-denken betekent eigenlijk zoiets als opnieuw denken.

Eigenlijk zijn de meeste mensen in Nederland op 4 mei bezig om opnieuw oude ervaringen en belevingen omhoog te halen en hier opnieuw aan te denken. Vooral wordt er dan gedacht aan de mensen die gestorven zijn, worden er bloemen gebracht bij speciale monumenten en is er een moment dat iedereen zijn mond dicht houd en een paar minuten stil is.

Waar de mensen eigenlijk nooit goed over denken is dat ze tegelijk heel makkelijk ook het haten opnieuw in hun hoofd binnenlaten.

Tegelijk met het verdriet komt automatisch ook de boosheid omhoog. Niet dat mensen dat expres doen of daar echt voor kiezen maar het gebeurt gewoon. Als je denkt aan alle slachtoffers gaan je gedachten automatisch naar alle daders. Bij het herdenken en herinneren blijven niet alleen slachtoffers maar ook de daders in het hoofd bestaan, in dit geval Duitsland.

Nog steeds is het zo dat in veel mensenhoofden Duitsland en oorlog aan elkaar vast geplakt zit. De boosheid die elk jaar ook opnieuw in het hoofd omhoog komt zorgt er ook voor dat vandaag veel mensen de Duitsers van nu nog steeds schuldig vinden. Maar net als in Nederland zijn de meeste Duitse mensen die aan het begin van de oorlog een peutertje waren van 3 jaar nu – in 2017 – oude mensen 80 jaar. De Duitse peutertjes van 3 waren aan het eind van de oorlog kleuters van 7 jaar, met hun eigen kinderherinneringen. Van de oorlog zelf, hoe en waarom die toen begon, daarvan hebben ook zijzelf nauwelijks iets meegekregen. Er bestaan geen exclusieve slachtoffers of daders, elke oorlog maakt van iedereen slachtoffers en daders, iedereen verliest, het maakt niet uit welke kleur je hebt of welk geloof.

Dus… als je straks op 4 mei ergens in Nederland stil bij een herdenkingsmonument staat en aan het herdenken bent, denk er dan goed om dat je de haat niet herdenkt.

Luitenant Melville Hastings, die voor de oorlog schoolmeester was op het Engelse Wycliffe College, schreef dat de haat en de Hel bleef bestaan omdat ze iedere keer weer in een herinnering naar boven gehaald werden. Hij schreef in 1917 aan het Franse front “Don’t Commemorate de Hate”.. geef haat geen voedingsbodem.